Ergens mee stoppen brengt mij verder

Creatief leven volgens je eigen regels is best eng.

Uitkomen voor waar je voor staat, grenzen aangeven.
Het is slechts het eindresultaat, of een halverwege resultaat.

Net als dat je een kunstwerk in volle glorie ziet hangen in een museum (of aan je eigen muur). De kunstenaar zag iets voor zich en wilde dat het zichtbaar werd voor de buitenwereld.

Uitzoeken hoe je de ondergrond op zet, beginnen met de voorgrond en dan werken naar de omgeving. Want, zo weet ik zelf nu ook, wanneer je eerst de achtergrond, de omgeving kleurt, kleur je vanzelf mee. Probeer het maar eens, leef je uit op papier of doek, schilder de omgeving in alle kleuren die je wenst. En maak daarna een zelfportret op datzelfde papier of doek.

Het is niet dat het niet mogelijk is, zeker niet. Er zijn voldoende technieken en materialen te vinden om het te bewerkstelligen. Met een portie vasthoudendheid en doorzettingsvermogen erbij kom je een heel eind.
Maar goed, even terug naar creatief leven, Jouw leven, mijn leven, het leven.

De mensen waar je mee omgaat geven kleur aan je bestaan. Halen als het goed is het beste in je naar boven. Of leren je lessen waar je weer mee verder kan. En wanneer je de situatie niet kunt veranderen, kun je de manier waarop je er naar kijkt veranderen in een wijze die goed voelt voor jou.

Chronisch hoopvol noem ik dat, er een draai aan geven zodat je verder kan in plaats van dat het stagneert.

Maar ooh, zo pittig. Een inside job, zeker weten.

Maar hoe fijn is het om als het even tegen lijkt te zitten, mensen om je heen te hebben die enerzijds toegeven, ja het is …. dat dit gebeurt. En anderzijds je de weg wijzen naar hoe je het eigenlijk zou willen.

DIY maar niet alleen.

Toen ik nog geregeld overvallen werd door hersenmist (brainfog) en niemand mij kon helpen op de manier waar ik baat bij zou hebben, had ik de afspraak met mijn man dat hij mij bij het vallen van het woord “hersenmist”, hij mij de weg zou wijzen naar mijn artjournal. Daarin kon ik dan lezen wat mijn leefregels waren en kon ik mezelf helderheid verschaffen.

Die leefregels vanuit mijn inside job schreef ik er in op de momenten dat ik geen hersenmist had. Wanneer ik een tikkeltje energie had om aan tafel te gaan zitten, laag voor laag met heel veel pauzes die er tussen de lagen in zitten.

En afgelopen week trapte ik in mijn oude patroon, ja dat gebeurt gewoon.

Zomaar sluipt iets terug je leven in, ongemerkt. Nee, opgemerkt… Ja wow! Toch nog opgemerkt.

Bij het terug lezen van mijn artjournals, kwam ik tot de ontdekking dat een van mijn leefregels waar ik zo graag naar wil leven gaat over social media. Dat ik er bewuster mee wil omgaan, mij er niet wil verdoven. En dat het ook nog eens mijn reden is waarom ik het artjournal café ben gaan bouwen.

Onlife ipv Online

Dat ik daar meerdere keren op rondhang, al scrollend op zoek naar dat ene vonkje wat mij weer aan zet. Wat mij inspireert om weer te creëren, zowel in mijn artjournal als mijn eigen leven. Maar al wat ik daar tegenkom is geschreeuw om aandacht, zowel positief als negatief, gemopper over al wat de wereld beweegt.

En zo gleed ik mee af naar beneden. Ik wil het niet meer zien, ik wil mijn wereld er niet door laten kleuren. Ik kan de verleiding niet weerstaan, de angst om iets te missen. Terwijl ik juist de dingen waar ik energie van krijg mis als ik op sociale media te vinden ben.

Nou ja, ik ben gestopt met facebook.

Ik deel mijn verhalen, mijn belevenissen graag op een andere manier. Hier op deze website als blog, via mailings en in het artjournal café.

Ik vind de lift omhoog liever in mijn “lift me up” journal dan op social media en vind graag mijn weg door het er uit te journallen (journal it out).

Journal je met mij mee? Wil jij met mij mee op avontuur?

Dan is hier nog een vernieuwende kijk op ondernemen welke ik graag wil beleven.
Een waar ik mij tegen heb verzet omdat de buitenwereld (ondernemer, marketeers etc.) zeiden dat ik dat niet zou moeten doen. Ondernemen op creatieve wijze, totaal losgeslagen en compleet idioot. Maar wel op mijn manier, volgens mijn eigen regels en met een nieuwsgierige blik.

Wanneer jij je inschrijft voor dit avontuur, waarin de artjournal centraal staat, creativiteit in de breedste zin van het woord. Zowel het artistieke als het creëren van je leven, met een nieuwsgierige blik.

Dan zit jij daar in voor zolang als jij wilt. Je creatieve leven lang.

En omdat ik dit bericht schrijf, voordat mijn innerlijke criticus zich ermee kan gaan bemoeien…staat deze info nog niet op de website, is de binnenkant nog niet volledig hoe ik zou willen dat het is. Ik weet wat mij te doen staat en heb er ontzettend veel zin in en vertrouw er op dat wat ik bedacht heb, een kunstwerk van mijn binnenwereld voor de buitenwereld.

Sta jij te trappelen om mee te doen, met mij een avontuur aan te gaan?

Meld je dan aan en profiteer van de toegangsprijs van 147 euro die er nu staat.
https://deartjournalcoach.nl/lift-me-up/

Heb jij je al eerder voor de e-course “lift me up” aangemeld dan hoef je niets meer te doen, je krijgt automatisch verlenging voor je hele creatieve leven.

Ik zie je graag in het artjournal café, in mijn online atelier.

Liefs,
Audrey

p.s. Op instagram ben ik voorlopig nog te vinden zolang dat niet mijn nieuwe hangplek wordt.

12 tips voor creatief leven

De kunst van creatief leven toepassen, hoe doe je dat?

Aan de hand van 12 inzichten voor creatief leven laat ik het je graag zien.

1 - Creëer op constante basis – liever elke dag 5 minuten dan een keer in de maand een hele dag.

Het hoeft echt niet groots en uitgebreid, al smeer je die dag alleen een laag gesso of een klodder verf op je pagina. Houd je creatieve waakvlam brandend door op regelmatige basis iets te creëren. Ook als je geen inspiratie voelt.

2 - Wacht niet op inspiratie – begin en de inspiratie volgt

Wacht jij tot je inspiratie hebt?
Of laat jij weten dat je open staat voor inspiratie.

Inspiratie kent geen haast, het komt vooral in de tijd dat jij stil en ontvankelijk bent. Dat is ook waarom inspiratie meestal komt wanneer je er niet gelijk gehoor aan kan geven. Onder de douche, als bijrijder in de auto, in de trein, tijdens een wandeling.

Tijd maken om inspiratie tot je te laten komen, laten weten dat je er iets mee gaat doen als het bij je aanklopt.

Dus, waar wacht je op?

Laat het mij weten in een reactie en ik stuur jou een leuke opdracht om van start te kunnen gaan.

3 - Perfectie is je grootste vijand – alle begin is moeilijk en oefening baart kunst

Je kunt beter slechte creaties maken dan helemaal geen creaties. En je zult versteld staan wat er ontstaat als je perfectie los laat.

Ik merk het wanneer ik iets wil creëren voor de e-course "journal it out"  dan moet het ineens perfect. Van wie dan? Van Miss Perfectionista die zich er mee bemoeit. En ja hoor, dan wil het dus niet lukken. Terwijl ik de leukste creaties maak als de camera uit is, of wanneer ik het puur voor mezelf maak. Ook voor mij geldt; oefening baart kunst. Leren door te doen is zo leuk, ik ontdek dingen die ik anders niet had gezien. Gaandeweg ontwikkel ik een eigen stijl van films maken. En eigenlijk is dat precies hoe het in mijn artjournals er ook aan toe gaat.

Zit er in jouw ook een Miss (of Mister) Perfectionista?

4 - Volg je intuïtie – die brengt je de ideeën waar je op in kan spelen.

Je eerste ingeving volgen, zonder na te denken. Vertrouwen op het innerlijk weten.

Makkelijk is het zeker in het begin niet, onmogelijk ook niet. Leren vertrouwen op je eigen intuïtie is een kunst die je onder de knie kunt krijgen. Een artjournal is daarvoor een heel mooie veilige manier om er mee te experimenteren.

In mijn e-book heb ik beschreven hoe te starten met artjournallen en wat het mij gebracht heeft. Een artjournal is zoveel meer dan een creatief dagboek. Je kunt het e-book "Hoe begin ik met artjournallen" aanvragen via deze link. 

5 - Houd van het proces – nieuwe dingen leren is leuk

Wanneer ik een kijkje neem in mijn oude artjournals, wow! wat een verschil met nu. Zoveel dingen bijgeleerd en ook veel technieken waar ik nu niets meer mee doe, maar wat mijn stijl wel heeft doen ontwikkelen. Nog steeds ontdek ik nieuwe technieken, of combinaties van materialen of kleuren.

Lerend blijven, mijn hele leven lang 

6 - Neem risico’s – net over de grens ontstaan de mooiste dingen die je niet voor mogelijk hield

Een artjournal is daarvoor een heel mooie veilige plek om de grenzen op te zoeken. Wat als...gewoon doen en zien wat de uitkomst is.

In mijn e-book heb ik beschreven hoe te starten met artjournallen en wat het mij gebracht heeft. Een artjournal is zoveel meer dan een creatief dagboek. Je kunt het e-book "Hoe begin ik met artjournallen" aanvragen via deze link. 

7 - Creëer een toegewijde plek om te creëren – Zo klein of zo groot als mogelijk op dit moment.

Je hoeft geen atelier te hebben om te kunnen creëren, de keukentafel volstaat ook. Zorg er in ieder geval voor dat je een etui hebt met je favoriete materialen en zet deze in het zicht, zodat je een ankerpunt creëert als reminder om te gaan creëren.

Waar creëer jij het liefst? Of heb je nog geen plek verovert  ?

8 - Geef jezelf de ruimte om te dagdromen, je te vervelen, doelloos te zijn

Even helemaal niets, daar knapt iedereen van op.
Juist als je het te druk hebt is het tijd om te ontspannen.

Ik betrap mezelf de laatste tijd te vaak, dat ik lege momenten opvul met kijken op sociale media. Even kijken wat een ander te melden heeft, of er nog wat leuks te beleven valt aan de andere kant van het scherm.Vrolijk wordt ik er in ieder geval niet van, maar oooh wat is het moeilijk om die gewoonte af te leren.

Een inspirerende plek, zonder geschreeuw en zonder blabla wat geen nieuws is. Een plek waar ik zelf kan kiezen of ik naar binnen treed. Zelf kies wat ik kom "eten/drinken" en wat ik zelf serveer. Dat is wat ik graag wilde bouwen. En ik heb het gedaan.

De verbouwing is klaar en voor wie meedoet aan de e-course "lift me up" is er gelijk toegang tot het artjournal café.

Het toppunt van creatief leven is een plek creëren waar alles samen valt. En nog mooier is het samen beleven, het delen met elkaar.

9 - Kom in contact met je innerlijke – creëer van binnenuit en het kan niet verkeerd gaan

Een mooie aanvulling op tip 8.

Het groene gras van de buren...of aandacht schenken aan je eigen grasveld.

Stel je voor, je maakt je eigen journal. Een met al wat jou gelukkig en blij maakt, wat voor moois zie je dan?
En wanneer je het journal maakt, dan besteed je aandacht aan die kleine dingen, je verzorgt het eigen gras, de madeliefjes die tot bloei komen. Je hebt geen tijd meer om naar die ander te kijken*, je aandacht gaat uit naar je innerlijk, de plek waar je eigen happiness tot bloei komt. Het voeden van je eigen ziel. En wanneer je dan even niet zo happy voelt, dat blijft net zo goed een onderdeel van het leven, dan hoef je alleen je eigen journal er bij te pakken en zie je wat je even uit het oog verloren was.

Zicht op jouw innerwow!

*omkijken naar de ander wel, oordelen en wijzen naar die ander niet.

**jouw happiness werkt aanstekelijk, geef het door. Een glimlach doet al wonderen.

Wil jij ook inzichtelijk maken wat je innerwow! is? Doe dan mee met de e-course "lift me up".

10 - Mediteer of doe aan mindfulness – Een manier om in contact te komen met je innerlijke.

Mediteren is niets anders dan een moment voor jezelf waarin je de gedachten die je aan komen waaien laat zijn voor wat ze zijn. Ook hiervoor geldt, oefening baart kunst. Mindfulness daarentegen is volledig aanwezig zijn in het moment en het nemen zoals het is, je er niet tegen verzetten.

Een mooie toegankelijke app om te leren mediteren is Meditation Moments van Michael Pilarczyk

11 - Zorg goed voor jezelf – Er is maar één jij, wees daar zuinig op.

Hier kan ik heel kort over zijn, gezondheid en vrijheid zijn het belangrijkste.

12 - Vind jezelf opnieuw uit – wat ooit bij je paste, hoeft nu niet meer te passen.

De automatische piloot, het gewoontedier, het is altijd zo gegaan dus...
Leef jij het leven wat je graag wilt leven? Of mag het wel eens wat aandacht krijgen.
Wat zou je anders willen? Waar wil je aan gaan werken?

Ik kijk graag naar wat ik afgelopen jaar wel heb bereikt, waar ik van heb mogen genieten, wat ik heb mogen beleven. Wat me happy maakt. Dat zijn de momenten waar ik baat bij heb als het even niet zo lekker gaat. Ik hijs mezelf daardoor weer overeind.

En bij het kijken naar waar ik niet zo happy mee ben, stel ik mezelf de vraag "wat wil ik dan wel?"
Is het te veranderen? Ja, is het niet de situatie dan is het wel de manier waarop ik er naar kijk.

Dat is dan ook de grondreden waarom ik de e-course "lift me up" geef. Hierin maken we een magazine in de vorm van een artjournal waarin je alles wat jou blij maakt, waar jij van "aan" gaat.

Ik kan je zeggen dat sinds ik mijn eigen "lift-me-up" journal heb,

# ik relaxter om ga met wat ik na wil jagen. Er hangt niets meer van af.

Het hebben van mijn eigen lift-me-up journal, met de quotes waar ik van houd, met de mooie dingen uit mijn leven,

# lukt het mij beter om te kunnen balanceren tussen de superleuke blijde kant van het leven en het soms toch wel heel irritante lijf van mij dat niet wil meewerken.

Doe jij ook mee? Meld je dan aan voor de e-course "lift me up"

De kunst van creatief leven toepassen in jouw leven is zeker mogelijk.

Liefs,

Audrey

 

zelfhulpboeken helpen, journals nog meer. lift me up ecourse de artjournal coach

Zelfhulpboeken en kunstboeken…

zelfhulpboeken helpen, journals nog meer. lift me up ecourse de artjournal coach

En dan te bedenken dat dit slechts een selectie is van de artjournals die ik heb gemaakt. Er ligt nog een stapel in de kast, een doos gevuld en op zolder staat ook nog een bak met journals van lang geleden.

In de loop der tijd ben ik ze gaan zien als de beste zelfhulpboeken die er geschreven zijn. Maar tegelijkertijd zijn het ook kunstboeken, een naslagwerk voor tal van materialen en technieken die ik in de loop der tijd heb uitgeprobeerd en ontwikkeld.

Ze zitten vol met waardevolle herinneringen, mijn diepste zielenroerselen, mijn wensen en verlangens. Quotes waar ik naar wil leven, leefregels welke me aanspreken en welke ik graag nader wilde onderzoeken of deze ook bij mij past.

Overal is kennis te verkrijgen, je hoeft het wiel niet altijd zelf uit te vinden.

Afgelopen weekend zei iemand mij: "jij bent een echte pionier". Wow! Wat een compliment. Zo had ik mezelf nog niet gezien. Ik houd er inderdaad van om zelf op onderzoek te gaan, te kijken met een nieuwe blik. Te denken in "kan het ook anders", ik neem niet alles zomaar voor zoete koek en wat niet is, dat maak ik zelf.

Wil jij met mij meeliften?

Je eigen "lift me up" journal maken?
Een journal met al wat jou gelukkig en blij maakt, wat voor moois zie je dan? Wanneer je het journal maakt, dan besteed je aandacht aan die kleine dingen, je verzorgt het "eigen gras, madeliefjes" die tot bloei komen. Je aandacht gaat uit naar je innerlijk, de plek waar je eigen happiness tot bloei komt.

Het voeden van je eigen ziel. En wanneer je dan even niet zo happy voelt, dat blijft net zo goed een onderdeel van het leven, dan hoef je alleen je eigen journal er bij te pakken en zie je wat je even uit het oog verloren was.

Het hebben van mijn eigen lift-me-up journal, met de quotes waar ik van houd, met de mooie dingen uit mijn leven, lukt het mij beter om te kunnen balanceren tussen de superleuke blijde kant van het leven en het soms toch wel heel irritante lijf van mij dat niet wil meewerken. En daarmee lukt het mij om#chronischhoopvol te zijn.

Wil je beginnen met het maken van een artjournal?

Bestel dan nu het gratis ebook "Hoe begin ik met artjournallen" op mijn website:
https://deartjournalcoach.nl/

Liefs,
Audrey

Happiness is a way of travel, not a destination.

Dat staat op de voorkant van mijn "lift me up" journal. Ik heb met heel veel plezier gewerkt aan de bouw van deze e-course, met de bouw van het online atelier en het artjournal "café". Ik neem jou graag mee de lift in.

Pauw pauw, ik ben mooier dan jou

Na het maken van deze pagina, na het zien dat het een pauw werd, kwam bovenstaande quote in mij op.
Een uitspraak die ik mij kan herinneren vanuit mijn jeugd, wanneer wij naar het Wilhelminapark gingen zeiden wij dit tegen de pauw die daar stond met al zijn pracht en praal.
"Pauw pauw, ik ben mooier dan jou"
Een luchtige uitspraak vanuit het perspectief van toen. Ik wil 'm ook graag zo houden, luchtig en met een glimlach op mijn gezicht.
En toch past deze quote ook heel goed bij de e-course "lift me up".
Ik ben niet mooier dan jij bent, jij bent niet mooier dan ik ben. Ik ben oké, de ander is oké.
Met alle pracht en praal die we voornamelijk op social media zien, in magazines en zelfs reclames zou je zomaar kunnen denken dat jij niet mooi genoeg bent, niet goed genoeg, dat je gefikst moet worden.
"Mens wat ben je mooi"
Met al je kleuren van de regenboog en zwart en wit.
Wil jij je aandacht graag verleggen naar je eigen pracht en praal, dan nodig ik je uit om met mij en vele anderen mee te doen aan de e-course "lift me up". Je krijgt dan ook meteen toegang toe het artjournal café, mijn manifestatie n.a.v. mijn onvrede m.b.t. social media hoe het nu is, meer hierover kun je lezen op: https://deartjournalcoach.nl/het-artjournal-cafe/
Heel veel liefs,
Audrey

Accepteren, no way! – The best words I ever heard

Een liefdevolle schop zette mij op de rit

En toen was er ineens een nummer dat door mijn koptelefoon schalde, het zegt precies wat ik hier doe.
Het waarom! Dus dat wil ik graag met je delen. Mijn why! Waarom ik doe wat ik doe, waarom ik deze business ben begonnen, waarom ik doen wil wat ik doe.

Me, myself and I went seperate ways, but I got my mind made up and I ain’t gon’ stop, gonna be on top, I got my mind made up.I will let the sun shine on my face. Me myself and I can get together again.

Niks is vanzelfsprekend. Dat is waar het lied (wulf- mind made up) om gaat, neem het leven niet als vanzelfsprekend. Dat klinkt misschien heel zwaarmoedig, maar zo bedoel ik het juist niet. Er is zoveel om van te genieten, om te vieren dat je leeft. Ook als het lijkt alsof er niets te vieren valt. Want ook ik was verbaasd of eerder boos om de woorden; "ga naar huis en vier het leven met je gezin".

Toen ik in de zomer van 2017 ontslagen werd uit het ziekenhuis waren dat zijn woorden, de woorden van de arts die mij ontsloeg.
Hieronder het verhaal van mij en wat mij er toe gebracht heeft om te doen wat ik nu doe. I love it, ik voel me zo ontzettend rijk dat ik dit werk mag doen, dat ik mijn JOY gevonden heb.

Accepteren!!! Daar wil ik niks van weten.

Dat is wat mijn neuroloog me zei op de dag van mijn vertrek uit het ziekenhuis (zomer 2017).
Na een week in het ziekenhuis te hebben gelegen met een arrangement aan veel hoofdpijn, uitvalverschijnselen in beweging en in spraak, gigantisch overprikkeling van geluid, licht en geur. Alles wat te testen viel is getest, van MS tot ALS, van lyme tot een beroerte, je kon het zo gek niet bedenken of er werd aan gedacht. Maar er kwam niets uit.

Ik werd naar huis gestuurd met “vier het leven, geniet van je gezin”.
Ik was perplex, kon het niet vatten. Er moest toch wel iets zijn, ik ben niet gek, ik beeld het me niet in.
Het zit niet tussen mijn oren.

De neuroloog kwam voor ik wegging nog een keer mijn kamer in om te vragen of ik er klaar voor was. “Nee” was mijn antwoord. Ik was nog zo ziek als een hond, hoe kon hij me zonder diagnose naar huis sturen. We raakten in gesprek, zo’n fijn gesprek van mens tot mens had ik in de maanden daarvoor nog niet met hem gehad. Ik vroeg hem; “Moet ik nu gewoonweg accepteren dat ik ziek ben, dat kan toch niet zomaar. Ik weet niet hoe ik het moet doen thuis, met een gezin en een onderneming.” Nog voor ik mijn zin af kon maken zei hij: “Accepteren! Dat woord wil ik niet horen”. Ik keek hem aan en hij keek naar mij.

Nee zei hij, accepteren is niet wat ik wil dat je gaat doen. Ja, je mankeert iets, maar als je accepteert dat je ziek bent kom jij niet meer overeind. Ik zie jou als een heel sterke vrouw die het wel red om overeind te komen, daarom durf ik jou naar huis te sturen.

Daar gingen we dan, terug naar huis. Fijn dat hij mij ziet als een sterke vrouw die het wel redden gaat, maar ik zie het nog niet helemaal voor me. Na een paar dagen kwam de vechtlust weer, die eeuwige vechtlust welke me gebracht heeft waar ik nu ben. Ik liet het er niet bij zitten, heb een andere neuroloog opgezocht en regelde een afspraak. Zette er verschillende mensen op om de wachtlijst te versnellen en voila wonder boven worden lukte dat. Ik deed er opnieuw mijn verhaal, mijn medische geschiedenis werd op tafel gelegd en daar kwam dan ineens (bij een gesprek!) “mevrouw, u heeft FNS”. Yes! Een diagnose. Gut wat waren we blij!!! Niks inbeelding, ik ben ziek. Maar dan, uitleg kregen we niet, een lange rit naar huis volgde en ik zocht meteen op internet op wat FNS dan betekent. Eureka! Er was een website over te vinden. Ik heb alles van a tot z uitgeplozen en voelde me sterker worden. Hier kom ik weer uit. En dat is toch zo’n opluchting geweest. Zelfs klachten die ik al jaren voor lief heb genomen werden vermeld, Fybromyalgie, Chronische vermoeidheid...er vielen zoveel dingen op zijn plek.

Inmiddels zijn we bijna een jaar verder en kan ik zeggen; “ik ben er weer”.

Nee niet zoals het ooit was, maar ik doe weer mee. Kan weer in het openbaar lopen en fietsen, zonder te vallen als er een vrachtwagen langs rijd. Ik heb weer leren eten koken en ben zelfs weer aan het werk. Met de nodige aanpassing kan ik dealen met de willekeurigheid van mijn hersenen. Het is enerzijds luisteren naar de signalen van mijn lijf en anderzijds sterker zijn dan de deze signalen, snap jij deze laatste zin? Ik ook niet  dat maakt het tot een strijd zonder te strijden. Maar ik ga winnen! Ik leef! En daar ben ik dankbaar voor, iedere dag opnieuw.

Bovenstaande bericht schreef ik april 2018 en inmiddels zijn we september van datzelfde jaar.

Vandaag heb ik mijn neuroloog een kaart gestuurd met een dank je wel voor deze woorden. Om hem te laten weten dat het mij heeft geïnspireerd om te zoeken naar nieuwe wegen om te doen wat ik het liefste doe.

Chronisch hoopvol

Wat kan er in een paar maanden veel gebeuren. Want, hier ben jij dan, op mijn nieuwe website van mijn nieuwe business.

Deze tekst over accepteren, no way! is een enorme inspiratiebron geweest. Ik ben van chronisch ziek overgestapt op chronisch hoopvol.
Hoop doet leven en clichés zijn niet voor niets clichés. Een liefdevolle schop onder je hol kan behoorlijk pijn doen, maar als je er wat mee weet te doen, dan kun je niet anders dan dankbaar zijn voor de pijn die het je in het begin gaf. De pijn waardoor ik in beweging werd gezet heeft me gebracht waar ik nu ben. Het heeft mij geïnspireerd om de artjournal "coach" te worden.

Ik wil graag inspireren, dat hoop ik te doen door op deze blog te schrijven over hoe ik voluit leef.
Ben jij toe aan een liefdevolle schop onder je hol? Dan ben je bij mij aan het juiste adres.
Ik help je graag op de route naar voluit leven, van chronisch ziek naar chronisch hoopvol.
Ik zet je graag in beweging.
Niet ziek? Of niet chronisch? Gefeliciteerd. En voel je je wel aangesproken door wat ik schrijf, het aanbod dat ik geef is er ook voor jou.

Mijn artjournal heeft mij gebracht waar ik nu ben, het bood mij overzicht in wat er in mij leefde en waar ik naar toe wilde.
Het stelde mij in staat flexibel om te gaan met de grillen van mijn lijf. Dat gun ik anderen ook.

En zo is de artjournal "coach" geboren. Waarom "coach" tussen aanhalingstekens staat?
Kortweg omdat je het zelf zult moeten doen, vanuit inner drive. Meer hierover lees je op de pagina over het ontstaan van de artjournal "coach"

Een nieuwe start, doen wat bij mij past, ik geniet er van. Ik heb zin om daadwerkelijk aan de slag te gaan, een e-course is in de maak.

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achter laat op deze blog.
Liever in besloten kring reageren? Meld je dan aan voor de gratis community "De vrije hand" of stuur me een mail.

Met creatieve groet,
Audrey