Accepteren, no way! – The best words I ever heard

Een liefdevolle schop zette mij op de rit

En toen was er ineens een nummer dat door mijn koptelefoon schalde, het zegt precies wat ik hier doe.
Het waarom! Dus dat wil ik graag met je delen. Mijn why! Waarom ik doe wat ik doe, waarom ik deze business ben begonnen, waarom ik doen wil wat ik doe.

Me, myself and I went seperate ways, but I got my mind made up and I ain’t gon’ stop, gonna be on top, I got my mind made up.I will let the sun shine on my face. Me myself and I can get together again.

Niks is vanzelfsprekend. Dat is waar het lied (wulf- mind made up) om gaat, neem het leven niet als vanzelfsprekend. Dat klinkt misschien heel zwaarmoedig, maar zo bedoel ik het juist niet. Er is zoveel om van te genieten, om te vieren dat je leeft. Ook als het lijkt alsof er niets te vieren valt. Want ook ik was verbaasd of eerder boos om de woorden; "ga naar huis en vier het leven met je gezin".

Toen ik in de zomer van 2017 ontslagen werd uit het ziekenhuis waren dat zijn woorden, de woorden van de arts die mij ontsloeg.
Hieronder het verhaal van mij en wat mij er toe gebracht heeft om te doen wat ik nu doe. I love it, ik voel me zo ontzettend rijk dat ik dit werk mag doen, dat ik mijn JOY gevonden heb.

Accepteren!!! Daar wil ik niks van weten.

Dat is wat mijn neuroloog me zei op de dag van mijn vertrek uit het ziekenhuis (zomer 2017).
Na een week in het ziekenhuis te hebben gelegen met een arrangement aan veel hoofdpijn, uitvalverschijnselen in beweging en in spraak, gigantisch overprikkeling van geluid, licht en geur. Alles wat te testen viel is getest, van MS tot ALS, van lyme tot een beroerte, je kon het zo gek niet bedenken of er werd aan gedacht. Maar er kwam niets uit.

Ik werd naar huis gestuurd met “vier het leven, geniet van je gezin”.
Ik was perplex, kon het niet vatten. Er moest toch wel iets zijn, ik ben niet gek, ik beeld het me niet in.
Het zit niet tussen mijn oren.

De neuroloog kwam voor ik wegging nog een keer mijn kamer in om te vragen of ik er klaar voor was. “Nee” was mijn antwoord. Ik was nog zo ziek als een hond, hoe kon hij me zonder diagnose naar huis sturen. We raakten in gesprek, zo’n fijn gesprek van mens tot mens had ik in de maanden daarvoor nog niet met hem gehad. Ik vroeg hem; “Moet ik nu gewoonweg accepteren dat ik ziek ben, dat kan toch niet zomaar. Ik weet niet hoe ik het moet doen thuis, met een gezin en een onderneming.” Nog voor ik mijn zin af kon maken zei hij: “Accepteren! Dat woord wil ik niet horen”. Ik keek hem aan en hij keek naar mij.

Nee zei hij, accepteren is niet wat ik wil dat je gaat doen. Ja, je mankeert iets, maar als je accepteert dat je ziek bent kom jij niet meer overeind. Ik zie jou als een heel sterke vrouw die het wel red om overeind te komen, daarom durf ik jou naar huis te sturen.

Daar gingen we dan, terug naar huis. Fijn dat hij mij ziet als een sterke vrouw die het wel redden gaat, maar ik zie het nog niet helemaal voor me. Na een paar dagen kwam de vechtlust weer, die eeuwige vechtlust welke me gebracht heeft waar ik nu ben. Ik liet het er niet bij zitten, heb een andere neuroloog opgezocht en regelde een afspraak. Zette er verschillende mensen op om de wachtlijst te versnellen en voila wonder boven worden lukte dat. Ik deed er opnieuw mijn verhaal, mijn medische geschiedenis werd op tafel gelegd en daar kwam dan ineens (bij een gesprek!) “mevrouw, u heeft FNS”. Yes! Een diagnose. Gut wat waren we blij!!! Niks inbeelding, ik ben ziek. Maar dan, uitleg kregen we niet, een lange rit naar huis volgde en ik zocht meteen op internet op wat FNS dan betekent. Eureka! Er was een website over te vinden. Ik heb alles van a tot z uitgeplozen en voelde me sterker worden. Hier kom ik weer uit. En dat is toch zo’n opluchting geweest. Zelfs klachten die ik al jaren voor lief heb genomen werden vermeld, Fybromyalgie, Chronische vermoeidheid...er vielen zoveel dingen op zijn plek.

Inmiddels zijn we bijna een jaar verder en kan ik zeggen; “ik ben er weer”.

Nee niet zoals het ooit was, maar ik doe weer mee. Kan weer in het openbaar lopen en fietsen, zonder te vallen als er een vrachtwagen langs rijd. Ik heb weer leren eten koken en ben zelfs weer aan het werk. Met de nodige aanpassing kan ik dealen met de willekeurigheid van mijn hersenen. Het is enerzijds luisteren naar de signalen van mijn lijf en anderzijds sterker zijn dan de deze signalen, snap jij deze laatste zin? Ik ook niet  dat maakt het tot een strijd zonder te strijden. Maar ik ga winnen! Ik leef! En daar ben ik dankbaar voor, iedere dag opnieuw.

Bovenstaande bericht schreef ik april 2018 en inmiddels zijn we september van datzelfde jaar.

Vandaag heb ik mijn neuroloog een kaart gestuurd met een dank je wel voor deze woorden. Om hem te laten weten dat het mij heeft geïnspireerd om te zoeken naar nieuwe wegen om te doen wat ik het liefste doe.

Chronisch hoopvol

Wat kan er in een paar maanden veel gebeuren. Want, hier ben jij dan, op mijn nieuwe website van mijn nieuwe business.

Deze tekst over accepteren, no way! is een enorme inspiratiebron geweest. Ik ben van chronisch ziek overgestapt op chronisch hoopvol.
Hoop doet leven en clichés zijn niet voor niets clichés. Een liefdevolle schop onder je hol kan behoorlijk pijn doen, maar als je er wat mee weet te doen, dan kun je niet anders dan dankbaar zijn voor de pijn die het je in het begin gaf. De pijn waardoor ik in beweging werd gezet heeft me gebracht waar ik nu ben. Het heeft mij geïnspireerd om de artjournal "coach" te worden.

Ik wil graag inspireren, dat hoop ik te doen door op deze blog te schrijven over hoe ik voluit leef.
Ben jij toe aan een liefdevolle schop onder je hol? Dan ben je bij mij aan het juiste adres.
Ik help je graag op de route naar voluit leven, van chronisch ziek naar chronisch hoopvol.
Ik zet je graag in beweging.
Niet ziek? Of niet chronisch? Gefeliciteerd. En voel je je wel aangesproken door wat ik schrijf, het aanbod dat ik geef is er ook voor jou.

Mijn artjournal heeft mij gebracht waar ik nu ben, het bood mij overzicht in wat er in mij leefde en waar ik naar toe wilde.
Het stelde mij in staat flexibel om te gaan met de grillen van mijn lijf. Dat gun ik anderen ook.

En zo is de artjournal "coach" geboren. Waarom "coach" tussen aanhalingstekens staat?
Kortweg omdat je het zelf zult moeten doen, vanuit inner drive. Meer hierover lees je op de pagina over het ontstaan van de artjournal "coach"

Een nieuwe start, doen wat bij mij past, ik geniet er van. Ik heb zin om daadwerkelijk aan de slag te gaan, een e-course is in de maak.

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achter laat op deze blog.
Liever in besloten kring reageren? Meld je dan aan voor de gratis community "De vrije hand" of stuur me een mail.

Met creatieve groet,
Audrey

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

5 × 1 =

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Scroll to top